viernes 29 de agosto de 2008








Me pides poesía, y yo no puedo,
pues tú eres poesía;
si estuvieses más cerca, el mundo en rimas
por tí convertiría.

Secar tus lágrimas con besos de oro
quizás fuese mi empeño
y, llorando a mi vez, darlas al mar
que meciese tus sueños.

"¡Palabras vanas, dulces, infantiles!"
"¡nunca serás inmenso!"...
... no importa, pues si quiero inmensidades
no saben que en tí pienso.

Pues lo eres todo, mi bien, y al mismo tiempo
nada eres, lo confieso...
pues nada para mí son, etéreos,
el Amor y los Sueños.

2 comentarios:

Me encanta este poema tuyo; siempre nos regalas poesía, porque tú, tú si sabes de ella.

Te dejo aquí(ya que no sé en donde ponerlo)ese poema del que un día te hablé. No sé si la traducción al galego es la acertada, espero que sí, pero si no lo es, solamente pedirte perdón, hice lo mejor que pude cielo.
El poema lo podrás encontrar en este enlace: http://poesiaamistad.puertodeluz.org/viewtopic.php?t=2828

Un Poema a Segis.
A un Buen Amigo.
*
Mis párpados han caído sobre tus palabras
y las he desnudado con mis lágrimas,
gota a gota, he tatuado sus imágenes en mi blanco,
escribiendo en mi mente
un poema secreto.

*
As miñas pálpebras caeron sobre as túas palabras
e espinas coas miñas bágoas,
pinga a pinga, tatuei as súas imaxes no meu branco,
escribindo na miña mente
un poema secreto.
*
Din, que o poeta
é aquel ser que espera unha mirada...
.
E ti, non soamente as esperas
senón que nas palmas das túas mans
dorme os soños do mundo.
.
Entre os teus dedos albergas
esa amencida durmida;
a tarde soñadora;
a noite e todos os seus segredos.
.
E eles acariñan a pel
dese mapamundi de soños;
tirando das cordas da voz
elevándoa até o mesmo aire,
deixándoas logo pousar nas miradas.
.
Así miras, así escribes,
así nos fas sentir,
penetrando por todos os poros,
chegando até o máis fondo
do pensamento e sentimento alleo.
.
Poeta, na túa procura incansable,
percorren os teus pasos esas liñas
que nos fas sentir na distancia,
esbozando nos teus poemas metáforas
que non teñen xamais final algún.
.
Con elas constrúes cidades
que xamais foron visitadas;
ceos onde as súas nubes tocamos
coa punta dos dedos.
.
Es ti quen arrincas ao
día as súas ás de libélula
para beberche a súa noite,
consumindo as súas desvelos.
.
Criss.(Pepi)

3 de septiembre de 2008 00:19  

Pues nadie mejor que tú para escribir poesía, eres un poetazo amigo, muacksss :)

14 de octubre de 2009 09:44  

Entrada más reciente Entradas antiguas Página principal